Άρθρα - Συνεντεύξεις - Μελέτες


Συνέντευξη του Ιδρυτή & Προέδρου του PFP, Κωνσταντίνου Κανελλάκη στον City International 106,1 fm

Στον City International 106,1 fm και την εκπομπή politicEcon του Γιάννη Παπαγεωργίου φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 19/9 ο Ιδρυτής και Πρόεδρος του Plastics for People, Κωνσταντίνος Κανελλάκης, απαντώντας σε όλα τα καίρια ερωτήματα σχετικά με την ανακύκλωση και την κυκλική οικονομία.

Ο κος Κανελλάκης επισήμανε την έλλειψη παιδείας και ενημέρωσης γύρω από την ανακύκλωση που χαρακτηρίζει τους πολίτες στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες λέγοντας χαρακτηριστικά ότι, «Στην Ελλάδα υπάρχει κενό ενημέρωσης» και ο μόνος τρόπος να διορθωθεί αυτό είναι να εισαχθεί η ανακύκλωση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. «Η ανακύκλωση πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο από την 1η Δημοτικού» είπε χαρακτηριστικά ενώ στάθηκε στη αναγκαιότητα των παραπάνω καθώς ο πλανήτης μας βρίσκεται σε οριακό σημείο. «Ήρθε η ώρα να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια χώρα με κυκλική οικονομία και ανακύκλωση» πρόσθεσε, τονίζοντας ότι «πρέπει να ξεκινήσουμε την κουλτούρα της ανακύκλωσης» καθώς είναι πλέον αναγκαίο να μην απορρίπτουμε ότι δεν χρειαζόμαστε.

Όσον αφορά το πλαστικό και τον «πόλεμο» που δέχεται τα τελευταία χρόνια, ο Κωνσταντίνος Κανελλάκης τόνισε πως «το πλαστικό δεν είναι εχθρός του ανθρώπου» και οι πλαστικές εφαρμογές στη ζωή του ανθρώπου είναι χιλιάδες, από την υγεία και την αυτοκίνηση μέχρι τον ηλεκτρισμό και τα συστήματα ύδρευσης, στοιχεία απαραίτητα για ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Τα πλαστικά προϊόντα (συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των πλαστικών μίας χρήσης) που φέρουν ένα από τα επτά σήματα ανακύκλωσης ανακυκλώνονται εύκολα ή δύσκολα, κάτι που σημαίνει πως ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να απολαμβάνει την ευκολία που του προσφέρει το πλαστικό αρκεί μετά την χρήση να το ανακυκλώνει στους μπλε καδους και να μην το απορρίπτει αυθαίρετα.

Μιλώντας συγκεκριμένα για την κυκλική οικονομία ο κος Κανελλάκης τόνισε πως μόνο οφέλη έχει να προσφέρει στον άνθρωπο όλη αυτή η διαδικασία της ανακύκλωσης των πλαστικών προϊόντων και η επεξεργασία τους που οδηγεί σε νέα πλαστικά αντικείμενα από την πρώτη ύλη που προκύπτει. Μικρότερο ενεργειακό αποτύπωμα στο περιβάλλον αλλά και νέες θέσεις εργασίας μεταξύ αυτών, με το σημαντικότερο όλων το γεγονός πως η μόλυνση του περιβάλλοντος σταματά. Το πλαστικό που δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει τον άνθρωπο πλέον, «δεν πετιέται, δεν απορρίπτεται, δεν μολύνει, δεν καταλήγει στη θάλασσα αλλά επαναχρησιμοποιείται».


Inside Plastics: Tattooing

Το θέμα “πλαστικό – χρησιμότητα – σωστή διαχείριση – ορθή απόρριψη” είναι πολυδιάστατο. Και σίγουρα βρίσκει εφαρμογή στην καθημερινότητά μας σε ποικίλες μορφές. Τί συμβαίνει όμως στις περιπτώσεις που το πλαστικό είναι αναντικατάστατο και αποτελεί τον νούμερο ένα παράγοντα ασφάλειας σε μία εργασία; Στη σειρά ερευνών με τίτλο Inside Plastics, μιλάμε με ανθρώπους, επαγγελματίες, που το πλαστικό αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στην δουλειά τους.

Η δερματοστιξία ή αλλιώς τατουάζ, τα τελευταία χρόνια είναι ίσως η ταχύτερα αναπτυσσόμενη “τάση” της εποχής. Μόδα, άποψη, στυλ, έκφραση, ακόμα και χρησιμότητα σε καλλωπισμό ουλών και σημαδιών τεχνιτών ή φυσικών του σώματος. Σε κάθε περίπτωση το τατουάζ ήρθε πολλά χρόνια πριν, τα τελευταία 10-15 έγινε ισχυρή τάση και μάλλον θα μείνει αρκετά ακόμα. Πέρα από την μόδα, ή την άποψη, το τατουάζ έχει να κάνει με σοβαρούς κανόνες υγιεινής και ασφάλειας. Το Ινστιτούτο “Plastics for People” είχε τη χαρά να μιλήσει με τον κ. Χαράλαμπο Φλέσσα, ιδιοκτήτη ενός μεγάλου “Tattoo,Piercing and Tattoo removal Studio”. Ακόμη και με μία πρόχειρη και γρήγορη έρευνα στο διαδίκτυο, μπορεί εύκολα κάποιος να διαπιστώσει πως το εσωτερικό ενός τέτοιου Studio είναι ...πλαστικοποιημένο! Οι απορίες μας συγκεκριμένες. Όχι τόσο για τη φύση του επαγγέλματος και τα γούστα των πελατών, αλλά κυρίως για το πλαστικό, τη χρήση του και την απόρριψη.

   

Θα μπορούσε κάποιος επαγγελματίας να αντικαταστήσει τα πλαστικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την αποστείρωση, την προστασία και την ασφάλεια των πελατών; Ο κ. Φλέσσας είναι απόλυτος: “Όχι σε καμία περίπτωση. Οι αυστηροί κανόνες έκδοσης άδειας και λειτουργίας ενός Tattoo Studio καθώς και η ασφάλεια των ανθρώπων που με εμπιστεύονται, είναι εκτός διαπραγμάτευσης. Η ολόσωμη ποδιά, τα προστατευτικά μέρη από πλαστικό για εμένα και τον πελάτη, τα μηχανήματα για τατουάζ αλλά και αφαίρεση, τα πλαστικά μίας χρήσης με τα οποία επενδύω τα πάντα που θα έρθουν σε επαφή με τον άνθρωπο κάθε φορά, γάντια, νάιλον τα πάντα, είναι από πλαστικό και δε θα μπορούσα να φανταστώ να ήταν από κάποιο άλλο υλικό”. Η επόμενη ερώτηση είναι αναμενόμενη: Γιατί; “Διότι δε γίνεται πρακτικά να χρησιμοποιηθεί άλλο υλικό για να διασφαλιστεί η υγιεινή. Φαντάζεστε να χρησιμοποιούσαμε κάτι άλλο; Τι; Χαρτί; Αλουμίνιο; Τα ενδότερα του Studio είναι σαν χειρουργείο, ρωτήστε έναν χειρουργό γιατρό με τι θα αντικαταστούσε το οτιδήποτε πλαστικό στην εφαρμογή της επιστήμης του. Θα σας κοιτούσε άναυδος” συμπληρώνει ο κ. Φλέσσας (και παρεμπιπτόντως εννοείται πως θα μιλήσουμε για το πλαστικό και την ιατρική και θα έχουμε πολλά να πούμε).

   

Μετά την απόλυτη άποψη ενός επαγγελματία του χώρου για την αναντικατάστατη φύση του πλαστικού και τη χρησιμότητά του, έπρεπε να περάσουμε στο θέμα διαχείρισης και απόρριψης. Αφού είδαμε πως εργαλεία της δουλειάς όπως βελόνες, απορρίπτονται σε ειδικά δοχεία ιατρικών αποβλήτων περάσαμε στο πλαστικό. Η απορία μας ήταν εύλογη, η ερώτησή μας mainstream και οι απαντήσεις αφοπλιστικές. Τί θα γίνει εάν το τάδε πλαστικό μέρος που χρησιμοποιείτε για την εργασίας σας καταλήξει στη θάλασσα, στο στόμα μίας χελώνας ή ενός δελφινιού; “Πρώτα απ' όλα με νοιάζει να μην κολλήσει ο άνθρωπος που εξυπηρετώ μεταδιδόμενες με τα υγρά του οργανισμού ασθένειες... Επειδή όμως για να συνεχίσει να υπάρχει το επάγγελμά μου αλλά και ο άνθρωπος γενικότερα, πρέπει να υπάρχει και η καθαρή θάλασσα και το δελφίνι και όλη η φύση σε αρμονία, πολύ απλά ανακυκλώνω τα πλαστικά που χρησιμοποιώ. Είναι όλα μίας χρήσης και εκτός από τα πλαστικά μέρη των εργαλείων που αποστειρώνονται, τα υπόλοιπα τα απορρίπτω στον κάδο ανακύκλωσης”. Στις μέρες μας πολλοί μιλάνε για περιβάλλον και ανακύκλωση όμως λίγοι πράττουν, αλήθεια δεν είναι “βαρετό” να κάνεις όλη τη διαδικασία διαχωρισμού των οικιακών ή επαγγελματικών απορριμμάτων προς ανακύκλωση; “Όχι! Το βαρετό θα ήταν να μην κάνω τη δουλειά που μου αρέσει, το βαρετό θα ήταν να μην υπάρχει συνέχεια στη ζωή μας και το πιο επικίνδυνο θα ήταν να μην υπάρχει ασφάλεια στη δουλειά μου!” επισημαίνει ο κ. Φλέσσας και συμπληρώνει “πολλά από τα υλικά που χρησιμοποιώ προέρχονται από ανακυκλωμένα υλικά όπως γάντια, νάιλον κλπ. Οπότε επειδή εκτός από τον άνθρωπο με νοιάζει και το δελφίνι όπως λέτε είμαι ήσυχος στην συνείδησή μου. Επίσης δεν είμαι ανεύθυνος ή τόσο κουτός για να μην πω τίποτε άλλο ώστε να πετάω τα σκουπίδια μου όπου να ΄ναι”.

Κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία που συλλέξαμε από τον ιδιοκτήτη του Studio είναι πως σχεδόν το σύνολο των υλικών που χρησιμοποιεί (πλαστικά και μη) για την εργασία του, ανακυκλώνονται. Ακόμη, ο όγκος των υλικών που απορρίπτει προς ανακύκλωση ένας (ευσυνείδητος) ιδιοκτήτης Tattoo Studio, είναι ίσος με τον όγκο αποβλήτων ενός μικρομεσαίου μικροβιολογικού εργαστηρίου. Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό πως το πλαστικό αποτελεί ένα αναντικατάστατο υλικό στην καθημερινότητά μας, ιδιωτική ή επαγγελματική. Για να είναι η χρήση του ακόμα πιο αποδοτική και ανταποδοτική η ανακύκλωσή του κρίνεται απαραίτητη. Ό,τι δίνεις παίρνεις, λέει το ρητό. Προφανώς η ρήση αποκτά μεγαλύτερη σημασία όταν δίνεις κάτι για να πάρεις πίσω ΖΩΗ.

Ευχαριστούμε τον κ. Φλέσσα και το “Zany Tattoo and Tattoo Removal Studio” για την συνεργασία και την παραχώρηση των φωτογραφιών.


Το Πλαστικό Για τη Διαφύλαξη του Νερού

Κάθε χρόνο, στις 22 Μαρτίου, τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα του Νερού ως «μέσο επικέντρωσης της προσοχής στη σημασία των γλυκών υδάτων και προάσπιση της βιώσιμης διαχείρισης των πόρων των γλυκών υδάτων».

Πολλοί μπορεί να μην το γνωρίζουν, αλλά τα πλαστικά παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση του νερού. Πράγματι, σε καθημερινή βάση, όλοι βασιζόμαστε σε μια ασφαλή και σταθερή παροχή πόσιμου νερού. Η βιώσιμη μεταφορά ύδατος, ακόμη και σε μεγάλες αποστάσεις, πρέπει να είναι απαλλαγμένη από διαρροές, αποφεύγοντας τη διάβρωση, το έδαφος ή τη βακτηριακή μόλυνση. Οι αγωγοί που μεταφέρουν νερό πρέπει να έχουν ανθεκτική σφράγιση, να είναι εύκολοι και γρήγοροι στην εγκατάσταση, να είναι ανθεκτικοί στη διάβρωση και να έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής. Οι πλαστικοί σωλήνες πληρούν όλες αυτές τις απαιτήσεις.

Εκτιμάται ότι στην Ευρώπη περίπου το 25% των διαρροών πόσιμου νερού χάνονται στο υπέδαφος. Η κατάσταση είναι παρόμοια με τα λύματα με περίπου το 1/3 του δικτύου αποχέτευσης κατεστραμμένο. Για το λόγο αυτό, η αξιοπιστία του υλικού παίζει καθοριστικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό ή στη νέα εγκατάσταση σωλήνων πόσιμου ύδατος και λυμάτων. Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους σήμερα τα πλαστικά είναι το υλικό επιλογής όταν πρόκειται για σωλήνες νερού. Οι πλαστικοί σωλήνες είναι πιο εύκαμπτοι και πιο ανθεκτικοί, οι διαρροές σε συνδετικά κομμάτια σχεδόν αποκλείονται και συχνά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για περισσότερα από 100 χρόνια.

Οι πλαστικοί σωλήνες έχουν επίσης ένα καταπληκτικό οικολογικό αποτύπωμα: από την παραγωγή, μέχρι την ανακύκλωση στο τέλος της φάσης χρήσης τους, κατά μέσο όρο χρησιμοποιούν 1.000 g πολυπροπυλενίου για την παραγωγή σωληνώσεων και μόνο περίπου 1.005 g πρώτων υλών. Η επεξεργασία πραγματοποιείται σε χαμηλές θερμοκρασίες, συνήθως κάτω από 200 βαθμούς Κελσίου. Όλα αυτά συμβάλλουν στην όσο το δυνατό χαμηλότερη εκπομπή ρύπων.

Οι τεχνικές τοποθέτησης χωρίς καύση μειώνουν το κόστος και μειώνουν τους περιορισμούς της κυκλοφορίας, χάρη στις μικρότερες εργοταξιακές εγκαταστάσεις και στους μικρούς χρόνους κατασκευής. Περαιτέρω εναλλακτικές μέθοδοι για την τοποθέτηση πλαστικών σωληνώσεων, όπως η μηχανική οργώματος, μειώνουν την παρέμβαση στη φύση. Επιπλέον, οι πλαστικοί σωλήνες είναι πλήρως ανακυκλώσιμοι. Ήδη από το 1994 υπάρχει ένα βιομηχανικό σύστημα συλλογής και ανακύκλωσης πλαστικών υλικών σωλήνων, παρέχοντας υψηλής ποιότητας δευτερογενή πρώτη ύλη για μια λογική δευτερεύουσα χρήση.

(Πηγή: plasticseurope.org, Απόδοση κειμένου: Κ. Παπαστάμκος)